κ*άστρο

Στο τέμπο των οπλών αλόγου,
με τη διάθεση νανουρίσματος, αργού, αλλά σίγουρου, αποφασισμένου,
στη μελωδία μίας φωνής που πιστεύει κάθε λέξη που λέει...

Οι εβδομάδες που πέρασαν κι αυτές που θα' ρθουν σμιλεύουν μικρά κομμάτια κούρασης στο πρόσωπο και το μυαλό...

Άραγε το κάστρο να είναι άστρο; κι εγώ να κρέμασα την ευχή μου στην πτώση του;

Hand me down my moonshine - Luther Allison:
κατεβάστε όλο το album με την πρώτη ευκαιρία!

c*lean

Μυρωδιά από ψητά καλαμαράκια φυσούσε έξω απ' το μπαλκόνι.

Δυο φίλοι μου 'φεραν τη Θεσσαλονίκη.

Ο D-D DJ Adam σταμάτησε το χρόνο μέσα σε μια κασέτα.

Τα Γιάννενα με επισκέφτηκαν και γνώρισαν την Αθήνα μου.

Το σπίτι μου μεγάλωσε κι η αγάπη μου εγκαταστάθηκε κάτω από τα σεντόνια, κρεμάει το μπουφάν της στην κρεμάστρα δίπλα απ' την πόρτα, κάνει χαρές όταν σχολάει νωρίς και προλαβαίνει να αγοράσει γάλα, καρότα και φαϊ για τον γάτο...

Η αγάπη μου μεγάλωσε, μικραίνει τις στιγμές και περνάει μέσα απ' την τρύπα της βελόνας, δένεται με σπάγκο πάνω μου.

Τα τραγούδια είναι οι φίλοι μου και οι φίλοι μου είναι φίλοι μου ακόμα.

Είναι πανί χρωματιστό.

Έφτιαξαν οικογένειες, φιλάνε το χρόνο στα πιο μικρά πατουσάκια...!

Μου στέλνουν γράμματα απ' την Αγγλία και συναντιόμαστε στο εκκλησάκι κοντά στο ποδηλατοδρόμιο της Golden Horse.

Άλλοτε πάλι, κάνουν πρόβες στο Παγκράτι και σκαρώνουν στιχάκια με την Αστραδενή...

Η αγάπη μου είναι σπάγκος, οι φίλοι μου πανί χρωματιστό, ο δικός μου χαρταετός να στηριχτώ...!

πλιΤΣ!

Perpetuum Jazzile -Toto - Africa Acappela
από fredericg6

...και το μόνο που λείπει είναι η μυρωδιά του βρεμένου χώματος!!!

σ6

Yoav - "Club thing" (animation clip)
από tkf

you are THE everything

MoveOn & R.E.M. Video: We Can't Afford to Wait

With the news that some in the White House are considering a "trigger"—a delay tactic designed to kill the public option—it's more important than ever to get the word out that we simply can't afford to wait for real reform.

Αυτά στην Αμερική...

Όσο για την Ελλάδα, όποιος καλύπτεται ΜΟΝΟ απ' την κρατική του ασφάλιση, ας σηκώσει το ΧΕΡΙ... Καλά για να μην πω ότι όποιος έχει ασφάλιση να σηκώσει το ΠΟΔΙ...

Χέρια - Πόδια στη γραμμή και όλοι κάθονται στη γη, γειωμένοι;

4 Οκτώβρη μάς δίνουνε το λόγο, ας σκεφτούμε καλά τί θα πούμε.

(*χίλια ευχαριστώ στον Νίκο *)

HOMEsick

Μία κίνηση
μία κίνηση μονάχα
μία κίνηση ακούσια κι απλή
– τόσο μικρή μες το μεγάλο σύμπαν –
όταν το δάχτυλο κινεί
έναν μικρό μοχλό μιας μηχανής

Μία κίνηση
μία κίνηση μονάχα
σ' έναν μικρό μοχλό μιας μηχανής
- μιας μηχανής τόσο μικρής μες το μεγάλο σύμπαν -

Καταλαμβάνει μόλις
κάποια απειροελάχιστα τετραγωνικά στην πλάτη της Γης
- μίας Γης τόσο μικρής μες το μεγάλο σύμπαν -

Κι έπειτα
το μπαμ…

Μία Γη τόσο μικρή
τώρα μικρά κομμάτια
κι αυτά
τόσο μικρά μες το μεγάλο σύμπαν

Κι η κίνηση πια ακίνητη
κι η μηχανή αμήχανη

Μόνο το μπαμ
τόσο πολύ
τόσο μεγάλο μες το μεγάλο σύμπαν


Ραντεβού όλοι σήμερα (05.06.09) στις 22.00 στον ΣΚΑΙ

TIME HEALS

Thinking back, it seems that I
can lie beside you as I never truly did,
in afterglow -
no after words at all.
Only writing love songs when it's gone and dead;
only paying words out: strings of half-forgotten sentiments...
I mean...
I meant...
I never really quite could say the way it was.
The first time that we met I said 'I bet that she's the one',
but I was talking to myself then, as always.
As time went by our steps entwined, unwritten lines drew taut
and I tried to find a way to make it all safe...
Into the play - what a production! -
into the days and ever more suction:
you hold me close, but hold me farther
away from yourself - I make me a martyr,
for pain and love go hand in hand...
And hand in hand go you and my friend,
You are his and I am yours and just cannot evade you;
my days a dream, my nights unseemly,
stolen moments all I live for,
but theft is no way to persuade you
to come with me, leave him behind you;
my hurtful eyes try to remind you
it's all I can do to keep from screaming
'I love you, I love you!' - I wish I was dreaming,
but the steps we take all leave footprints...
Sooner or later the whole thing will be blown:
you will leave him or I'll be left here, alone.
Either way someone loses someone
but I won't mind that, I just would quite like to know
who we love the most - I guess that's ourselves.
The days are strange, at night we're strangers,
lie in bed and lie inside our heads,
we come no closer than as dancers.
Your eyes are change, your presence danger,
won't look me in the face and yet you
kiss and make up the answer
to all the questions that fly unanswered, unreasoned -
death in the sky, death in the season.
If you leave me now, it might nearly kill me...
Remember me?
Remember we three?
it all seemed so important at the time,
we came so close to wrecking all our lives,
and now it's all just song lines.
Time heals,
time heals -
oh, but I still bear the wheals.
Thinking back, it seems that I
can lie beside you as I never truly did,
in afterglow -
no after words at all.
Only writing love songs when it's gone and dead;
only paying words out: strings of half-forgotten sentiments...
I mean...
I meant...
I never really quite could say the way it was.